Anne mi baba mı?


11998899_10208283566066749_5767281734121414636_n

Sekiz yaşında bir çocukla tanıştım. Pembe yanakları ve bal rengi gözleri aklımdan çıkmıyor. Saçkıran olmuş bu çocuk. Sebebi mi? Anne babası ayrılma noktasına gelince, bedeni bu olayı kaldıramayıp saçlarına vurmuş…

Boşanmış ve geçimsiz eşlerin çocuklarını adeta bir maşa gibi kullanmaları, kendi savaşlarının içine çekip silah gibi birbirlerine doğrultmaları canımı yakıyor, midemi bulandırıyor. Anne babalar kendi gurur ve nefretlerinin peşine düşerken, çocuklar belki de bir daha kapanmayacak yaralarla, derin acılarla hayatın zorluklarıyla mücadele etmek zorunda kalıyorlar…

Her gün canlı örneklerini görüyoruz : Anne baba ayrılmış, çocuk babasında kalmaya giderken, anne soruyor : “O boyu devrilesice baban benim hakkımda birşey söyledi mi ? Yine o karıyla birlikte miydi?” Sonra baba bir yandan tembihliyor masum yavrucağa : “Anan olacak kadın sorarsa de ki, babam böyle böyle yapıyor tamam mı?” Kendi egolarını tatmin etmek için ve sözüm ona sarsılmaz “onurlarını” kurtarabilmek için ufacık çocuktan medet umuyorlar. “En çok ben seviyorum çocuğumu, en çok ben ilgileniyorum” diye birbirlerine düşerken, evlatlarının aslında ikisinin de sevgisine ihtiyacı olduğunu unutuyorlar. Söylemesi acı ama bu anne babaların çocuklarını gerçekten sevip sevmediklerinden dahi emin değilim…

Hayatın bizlere ne gibi sürprizler gizlediğini bilemeyiz elbette. Evlilikler, ayrılıklar, … İnsanın alın yazısında herşey olabilir. Kim suçlu, kim suçsuz sorgulamıyorum, yargılamıyorum, merak dahi etmiyorum. Fakat tüm bu kargaşaların, hayat mücadelelerinin içerisinde suçsuz olan bir taraf varsa, o da hiç şüphesiz çocuklardır… Bu nedenle en az onlar hak ediyor acıyı, kederi.

Değerli anne babalar, evlatlarınızın huzurunu ve ruh sağlığını gerçekten düşünüyorsanız, size nacizane bir kardeş tavsiyesi : Allah rızası için onları tartışmalarınızdan ve şahsi meselelerinizden uzak tutun. Bir insan, kendi içinde farklı rollere bürünebilir : Eş olur, kardeş olur, ebeveyn olur, evlat olur. Ve her rol birbirinden bağımsızdır. Bir rolde başarılı olup bir diğerinde başarısız olabilir. Dolayısıyla eşiniz size karşı yeteri kadar iyi bir eş olamayabilir, ama bu onun kötü bir anne veya kötü bir baba olacağı anlamına gelmez.

Her çocuğun sağlıklı bir yaşam sürdürmesi için zihninde iki tane modele ihtiyacı vardır : Sevgi ve merhamet aşılayacak bir anne modeli ve Güven verecek bir baba modeli. Bu iki duygu, yeme içme, nefes alma gibi temel bir ihtiyaçtır. Tam da bu yüzden, evladımızın hayalindeki ideal anne baba modelini öldürmek ona yapılabilecek en büyük zulümdür.

Dünyanın en sorumsuz babası dahi olsa, dünyanın en kötü annesi dahi olsa, çocuklarınızın anne babalarını sevmeye devam etmeleri için teşvik edin. Çocuklarınıza annelerini veya babalarını kötülemek yerine, bilakis : “Biz annenle/babanla anlaşamıyoruz ama o seni çok seviyor, sana çok değer veriyor” demeyi ihmal etmeyin…

Hakiki bir evlat sevgisi, kendi gururunu ayaklar altına almayı, kinini yutmayı gerektirir. Çünki çocuklarımız, kendi hayal alemlerinde yaşattıkları anne babalarıyla büyüyecekler ve onlar da bir gün anne baba olacak… Gerçekte olmasa bile, bırakalım da bari zihinlerindeki anne babaları temiz kalsın…

Vesselam
Psikolog Cemile Tetik

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s