Anne kendi dünyasında bir kutup varlıktır. Kâbe, topyekün kâinat hakikatinin; Mekke umum beldelerin, dimağ bütün bir bünyenin ruhu, mânâsı, özü ve atlası olduğu gibi, anne de âile cüz-i ferdinin temeli, direği, esâsı ve Yaratıcı Kudret’in de en önemli bir malzemesidir. 

Yuvada her şey onun etrâfında döner, ona dolanır ve ona dönüşür.
O ise kutup yıldızı gibi hep kendi çevresinde döner ve ucu gökler ötesi bir yörüngede yol alır.
Evet anneler, dünyada ukbâ eksenli varlıklardır. Hilkatteki rol ve istihdamlarıyla elde ettikleri mükâfatları, çektikleri meşakkat ve sıkıntılarıyla gördükleri mukabele arasındaki tenâsübsüzlük (uyumsuzluk) bu gerçeğin en açık delili. Bunun böyle olduğunu anlamak için uzun boylu araştırmaya da gerek yok; onların bir ömür boyu neler ekip neler biçtiklerine, neler çekip neler bulduklarına göz ucuyla bakmak bile yeter sanırım.

Simaları cennetteki hûrilerin yüzleri kadar uhrevî, bakışları meleklerinki kadar derin, duyguları da ruhânîlerinki kadar durudur annelerin.. onlar, suyu, toprağı, havası ötelerden getirilmiş mübârek bir zeminin gülleri gibi o kadar imrendirici, o kadar sevimli, o kadar büyüleyicidirler ki, insan dikkatle bakabilse onlarda cismâniyetini aşan, dünya ve içindekilerini aşan, hatta kendilerini de aşan bir sihrin bulunduğuna hükmeder.

Anne, gökler kadar derin.. ve içinde göklerin yıldızları kadar duygu ve düşüncelerin kaynaşıp köpürdüğü, köpürüp lav ırmakları veya yeraltı çayları gibi şuraya-buraya aktığı sırlı bir his yumağıdır.
Evet o, acı-tatlı kaderiyle uyumlu.. sevinçlerle, kederlerle barışık.. beklentileri olmayan, beklentilere takılıp yavrularına gönül koymayan.. tabiatı İlâhî ahlâkla kristalize öyle bir vefa ve şefkat âbidesidir ki; ne çektiği mihnetlerin mahşerdeki ter lüccesine denk gelip gırtlağına dayanması; ne de evlat vefâsızlığının bir poyraz gibi esip rûhunu sarması; sarıp ona gurbetlerin en acısını yaşatması onu dize getiremez ve ona “pes” dedirtemez..

 Bir düşünün; bizim için onlar, ne uzun hazırlıklar dönemi geçirmiş!.
Ne aşılmaz zorluklara toslamış ve neleri aşmış?. Ne çetin hadiselerle pençeleşmiş, ne kadar hayâl ve melâl ile oturup kalkmış?. Ne hülya ve rüyâlarla dolup boşalmış, ne kadar yeis ve inkisarlarla burkulmuş?.
Ne zorluk ve sıkıntıları göğüslemiş ve kaç türlü çileyle preslenmiş?. Ne sancılar çekmiş ve ne kadar inlemiş? Kaç defa çığlık çığlığa ağlamış ve ne kadar ağlama dindirmiş?.
Kaç defa merhametle coşmuş ve kaç defa merhamete ihtiyaç hissetmiş?.

Hâsılı bizim için ne değerli şeyler harcamış ve ne emekler sarf etmiş.. sarf etmiş ve sonra da herhangi bir beklentiye girmemişlerdir… Evet bizi, varlığa ermenin hemen her safhasında kucaklayan, koklayan, öpüp öpüp okşayan, teessür ve infiallerimizi yatıştırıp sıkıntılarımızı paylaşan; yemeyip yediren, giymeyip giydiren, açlığını-tokluğunu, açlığımız-tokluğumuz içinde hissedip yaşayan, mutluluk ve saadetimiz adına insanüstü bir gayretle akla-hayale gelmedik zorluklara katlanan.. bize, vücudumuzun gelişmesi, irâdemizin kuvvetlenmesi, zekâmızın incelip keskinleşmesi, ufkumuzun uhrevîleşmesi yollarını gösteren.. bütün bunları yaparken de açık-kapalı herhangi bir beklentiye girmeyen bir varlık varsa, işte o da ANAdır..

Anne, rûhundaki incelikle yürekliliği at başı götüren öyle bir şefkat kahramanıdır ki, şefkati, refeti ve zerâfetiyle ele alındığında bir tüy gibi yumuşak, bir ipek gibi de ince ve zarif olmasının yanında çocuklarını koruma ve kollama hususunda bir dişi aslan gibi sert ve parçalayıcıdır.
Şu gök kubbe altında ne varsa onun eli hepsinin üstündedir.. ve cennete giden yol onun ayaklarının altından geçer.
Allah, kitabında ona öyle bir ululuk ve sultanlık vermiştir ki, yeryüzü sultanlıkları ona nispeten, liyakatsiz başlarda kuru birer taçtan ibâret kalırlar. Zâten, onun ayağının altında yerini bulamamış başlardaki taçların da kalıcı hiçbir değeri olduğu söylenemez.

Ey ruhlar gibi ince, melekler kadar mâsum ve gökler kadar da derin, yüce ve değerli varlık, öteler sana kıymetler üstü kıymet vermekte ve senin nazını çekmektedir.
 
Senin ününün bestesi tâ meleklerin oturup kalktığı yerlerde duyulmakta, hayatının şarkısı cennet yamaçlarında yankılanmaktadır.

Sen her zaman duygu kancalarının ucu ciğerinde, din cevherinin gerdanlığı da boynunda yaşadın!
 
Biz hepimiz senin kölelerin, sen ise şefkat, vefâ ve samimiyet ağıyla bizleri avlayıp esir eden taçsız bir sultansın!
 
Eğer şu varlık âleminde her şeyin kendine göre bir rûhu, bir hayat cevheri varsa, bizim hayat cevherimiz de sen olmalısın! Allah, kıyâmet sabahında seni Zâtının ışıklarıyla aydınlatsın!
 
Geleceğin, cennetin cuma yamaçları gibi neşeli ve vuslatın da kutlu olsun!

Fethullah Gülen

Hep özendim sana anne!
Sabrına hayran kaldım hep.
Bakışındaki nura,
Gülüşündeki içtenliğe…
Sonunda sen oldum anne!
Senin gibi baktım olaylara.
Yolda yürüken karıncalar aklıma geldi hep,
Ya onları ezersem diye…
Sevecen baktım insanlara…
Amansızca gelen kötü şeylerden
İyi dersler çıkardım hep!
Sonunda sen oldum anne!
En kötüsü de ne bilir misin anne?
Pişman oldum!!!
Sabırdan,sabırsız oldum…
Bakışlarımdaki nur söndü,
Gülüşümdeki içtenlikse anlamsız…
Anlayacağın anne,
Özendiğim sende
Bir şeyi fark edememişim.
Hayata karşı verdiğin mücadeledeki
Tedirginliği görememişim…
Sen gülerken düşüncelerini fark edememişim…
Kısacası,sorumluluğun ne büyük olduğunu
Anlayamamışım anne!
Ezildiğini görememişim…
İyi ders çıkarmalarından,sabrından
Büyük haz alırken,
Hep susmak zorunda kaldığını
Görememişim ben anne!
İdare etmen gereken o kadar insanın
Sana bağırışlarını dinlerken,
Senin susmalarını gördüm hep…
En kötüsü de ne biliyor musun?
Onların içinde ben de vardım!!!
Sana bağıran…
Ben de ezdim seni.
Ve şimdi…
Şimdi ben eziliyorum annem!
Bedel ödüyorum…
Zoruma gittiğinden değil
Sakın yanlış anlama beni!
Meğer sen ne büyük insanmışsın.
Aslında o da değil anlatmak istediğim…
Sen de özenmiş miydin annene anne?!!!

Burcu Karacan

Garibin anası pencerelerden
Yanık türkülerle yollara bakar
İncecik yüzünde her akşamüstü
Çizgi çizgi, nokta nokta bir efkâr.

Fakirin anası her sabah sessiz,
Ağlar çocuğunun aç-çıplak durduğuna
Elleri koynunda kalır çaresiz
Bin pişman doğduğuna, doğurduğuna.

Mahkûmun anası susar konuşmaz
Suçu kendisinde sanır
Kaçar insanlardan, aydınlıklardan
Duvarlara bile baksa utanır.

Açılırsa üstüm biraz, duyar da gece yarısı
Kalkar yatağından gelir.
Bir mübarek el uzanır yorganıma usulca
Bilirim anamın elidir.

Bir merhamet bir sıcaklık, bir gurur;
Yavrum diyen sesinde.
Ve huzurun günde beş vakit nabzı vurur
Beyaz tülbentinde, seccâdesinde.

Karımın anası anama benzer
Öylesine yakın duygulu, ince.
Özü-sözü bir yayla gözesi kadar berrak,
Oturtacak yer bulamaz çıkıp yanına gidince
Yüreği destanlar gibi sımsıcak

Ve alnım açıksa, başım dikse;
Dirliğimiz varsa, mutluysam,
Yüzüme gülüyorsa böyle bu şehir
Bir beyaz zambak gibi pırıl pırılsa yavrum;
Ve yavrumsa her şeyi bana sevdiren bir bir
Bu mutluluk, bu düzen, bu bitmeyen aydınlık
Anasının yüzüsuyu hürmetinedir.

Yavuz Bülent Bakiler

ey annem
benim sıcaklığım ninnilerde
benim sıcaklığım şiirlerde kalmasın
güzelliğim masallarda
sevgin sadece gönlünde kalmasın

ey annem
bana olan sevgin gönlünden sözlerine
sözlerinden ellerine
ellerinden saçlarıma aksa avuç avuç
ve ben büyütsem sevgini dağ dağ
çağlasam seller gibi annem
ve sevgin
yüzümde menekşeye, papatyaya
ellerimde bereketli tohumlara, olgun başaklara
gözlerimde ışıldayan yıldızlara
dudaklarımda tebessüme bürünse
kocaman bir sevgi yumağı olurdum ellerinde
ve beni iplik iplik işlerdin annem

ey annem
hani bahçemizde küçük bir günebakan çiçeği vardı
sarı, güneş gibi sapsarı
onun yapraklarını bir bir koparırdık kardeşlerimle
seviyor, sevmiyor derdik her yaprağı çektikçe
ve hep seviyor diye bitirirdik ne hikmetse
senin adına…
kalbin adına…
sevmeni isterdik kendimiz adına

bazen kızardın, bağırırdın taşkınlıklarımıza
hatta vururdun istemeye istemeye
ama akşam oldu da
bir köşeye sızdık mı
başımızı okşar, koklardın
nasıl kıydım da vurdum derdin için için
cennet bu, rahmet bu
evin neşesi bunlar derdin
hayallere dalıp iki damla yaş dökerdin
istikbalimiz adına
mazimiz adına…
 
ey annem
şimdi senin tülbent kokun
hala benim için rahmet kokusu, hüznün, sevincin kokusu
benim kokum da
senin için umudun, istikbalin kokusu…

Adem Keven

Ne hız ellerini üzdün dünyadan
Balanı tek koyup nereye gittin?
Nasıl yok oluyormuş bir anda insan
Sanki bu dünyada hiç yok imişsin..

Güneş gurup etti… oda karardı…
Bir anda yok oldun sen heyanki.
Şimdi düşünürüm senden ne kaldı..
Gönlünde hatıran kara hal gibi…

Meni boya başa getirdin anne
Bize borçlu bildik her zaman seni
Sen meni dünyaya getirdin anne
Mense yola saldım, dünyadan seni…

Sen meni beşiktenmi çalmışsan
Ninni çalsam sana ben de mi?
Senin şirin şirin ninnilerini
Sana gaytarayım cenazende mi?

Uykun şirin olsun’ diyerdin bana
Uykun şirin olsun’ deyimmis
Gerek ben başına dönüm dolanım,
Beni hayat için hep uyutanım,

Söyle ölümçün
Nasıl uyutayım seni ben bugün?

Bu nasıl dünyadır anlayamam ben,
Cilvesi cürbecür, rengi cürbecür
Dün öz nefesiyle seni insiden
Bugün buza dönüp, tasa dönüptür

Bu nasıl dünyadır…
İnsanoğlunun
Hayali göktedir kendi yerdedir…
Sağken omuzunda hayatın yükü
Ölende ceseti çiğinlerdedir…
Bu nice dünyadır. Bu nice dünya
Ölüm hakikat hayatın rüya
Derdimin gamımın ortagı sendin
Niye yüz çevirdin ya niye menden? …
‘Derdin bana gelsin’ hani diyerdin
Niye dert ekledin derdime ya sen

Annem, kimse seni darıltamamıstır,
Men seni darıltan kadar.
Şimdi kime açsam derdimi bir bir
Kim benim derdime yanar sen kadar?
Evin her küncünde görülür yerin
Gözüm ahtarcıdır anne ey anne
‘Ninem’ ‘hani’ diyor küçük azerim
Ne cevap verem ey anne
Bilmem bilmem bilmem bu ölüm nedir
Ha sen hayatta iken
Nefesin ey annem hala evdedir
Kendin yer altinda taşa dönmüşsün

Bugün yedin oldu annem…
Yedi gün bizimle ağlar odalar
Sene yalnız sene demek için
Gönlümde ne kadar bilsen sözüm var…

Kimleri çağırak bugün yedi diye
Halalar bacılar soruyor mene
Anneme soralım o bilir diye
Ben yüz tüz tutuyorum, senin o diye

Annem, Annem ısmarlandın anne topraga
Bu ölüm sineme çekti dağ benim
Sen benim arkamda benzerdin dağa
Sanki de arkamdan uçtu dağ benim…

Kızımın adıdır senin öz adın
Buda göz dağıdır bana bu günde
Son defa sen mene bakıp ağladın
Suretin mezara gitti gözümde

Ömrü başa vurdun altmış yaşında
Altmışın üstünde durup yaşında
Artık senin için durduğu zaman
Benim beni için dolaşır
Gün olur akşam…
Vakit geçer sen benden uzaklaşirsin
Men sana gün begün yakınlaşirım…

Annem öz ismini kızıma verdi.
Annem torununu çok istiyerdi.
Küçük torununu koyup yerine,
Annem tam sakince dünyadan gitti
Kızımın meyilli nazarlarında
Annemi görüyrem
Annem şimdi,

Torun nenesine benziyor aynı
Büyüyor yüzeliyor yılba yıldızım
Yeniden büyüyor annem yeniden
Annemin özüdür tam sanki kızım

Hayat sanki garip sulardan
Bize renkli renkli muciz gösterir
Kızımı ismiyle çağırmıyrem men
Ey anam diyiyrem

Oda hayır diyir
O menem annemdir.
O menem annem.
Ancak bir farkı var bunu yansımakta
Bir vakit annem mene cannn cannn diyerdi
Şimdi men anneme cann cann diyiyrem

Bir vakit annem meni çok istiyerdi
Şimdi men annemi çok istiyrem
Men annemi çok istiyrem…

Bahtiyar Vahapzade