Alıştıkça ölür insan. Sevgiye alışır, acıya alışır, şöhrete alışır, günaha alışır ve sair her eylem ve duygulara alışır insan. Tertemiz başlar önce hayata, gittikçe alışır ve alıştıkça ölür hayatta. Sarf olan her vakit geri gelmeyen bir harcanmış hazinedir. Bu hazinenin her sikkesi paha biçilemeyecek kadar değerli olsa da, değer bilmeyenlerin elinde hiçlik ile takas olur ve ölür.
Alıştıkça basitleşir her şey. Basitleşen her şey de değersiz gelir insana. Öyledir çünkü insan, alışır ve değersiz görür alıştıklarını. Hâlbuki, her an-ı seyyale alışılmışla geçse de, bünyesinde bir sonsuzluk ihtimalini ihtiva eder.
Sonsuzluk için harcanan her vakit, sonsuz değere sahiptir çünkü. Bunun yanında, alışıldığı için fark edilmez, geçti zannedilir. Bu yüzden silinse bile zihinlerde zamana dair tüm kelimeler; saat, vakit, dakika, geçmiş, gelecek ve sair, zamansızlığa ulaşır ruh; başka buudlarda seyahat eder. Farkındalık yitirilse de değerinden bir şey kaybetmez sonsuzluğa hasredilen zaman. Ancak zevki kaçar, tatsızlaşır hayat.
Anın tadını çıkarma heveslisi sapkınlıklar dahi bir çeşit sonsuzluk ihtiva eder. Sevabın sonsuz kârı olduğu gibi, günahın da sonsuz cezası vardır. O sebepten her anın bir sonsuzluğu, her ana denk düşen bir iz düşüm vardır sonsuz hayatta. Bu iz düşüme inanan da sonsuzluğu tadar, inanmayan da. Her anın sonsuzluğuna tohum eken de karşılığını bulur, zehirleyen de tohumları.
Zevk; dostum, tadı hunharca çıkarılan ana dair bir hissiyat değil, zaman âliminin her anı, sonsuzluğa kurban ederek perdeleri her açtığında ve aştığında hissettiği kalp itminanıdır.
Mustafa Gerdan
Cemaat.com
