Bir Kızılderili masalında denir ki:Kainatın yaratılışı tamamlanmış, sıra insana gelmişti. Yaratıcı, insanı yaratmadan önce bütün yaratıklara seslendi: İnsanlar hazır oluncaya kadar onlardan bir sırrı saklamak istiyorum. Bu sır, onların kendi yaratılış hakikatidir. Sizce bu sırrı nasıl saklayayım.

Kartal söz aldı: “Bana ver Allah’ım, onu aya götüreyim.”
Yaratıcı “Hayır” dedi. “Bir gün gelir oraya da giderler ve onu kolayca bulabilirler.”Som balığı “onu okyanusun derinliklerine gömeyim Allah’ım” diye teklif etti.
Yaratıcı “Orada da rahatlıkla bulabilirler cevabını verdi.

Buffalo “Onu büyük düzlüklere gömeyim” dedi.
Ama yaratıcı yine “Hayır” dedi. Orada da kolaylıkla bulabilirler”

Yeryüzünün koynunda yaşayan ve maddi gözleriyle değil manevi gözleriyle gören köstebek söz aldı ve “O sırrı insanların içine koy Allah’ım” dedi.

Ve yaratıcı, ta baştan, varlıklara sormadan önce zaten takdir ettiği bu yöntemi köstebeğin dilinden duyduğu için memnun oldu ve öyle yaptı. Yaratılışın sırrı artık her bir insanın içindeydi ve onu bulabilmek için çaba harcamaları gerekecekti.

Murat Çiftkaya’nın İlham Öyküleri adlı kitabından iktibasen.